Szynoprzewody kasetowe przy modernizacji systemów zasilania oraz instaluje je do zasilania nowych urządzeń (np. suwnic, wciągników).

• Szynoprzewody kasetowe umożliwiają jednoczesne przekazywanie energii i danych. Wykonanie kasetowe zapewnia przy tym ochronę przed brudem i wilgocią.
• Przewody elektryczne segmentów szyn są dostarczane z połączeniami wtykowymi, śrubowymi lub jako przelotowe taśmy przewodzące.
• Części wyposażenia, jak uchwyty szynoprzewodu lub łączniki szynoprzewodu są jednakowe dla wszystkich wykonań i charakteryzuj się szczególnie prostą obsługą przy montażu lub pracach serwisowych.
• Szynoprzewody kasetowe spełniają wszystkie europejskie i międzynarodowe normy i przepisy. Są one bardzo bezpieczne w użytkowaniu.

Dwaj pacjenci, którym specjaliści ze Śląskiego Centrum Chorób Serca w Zabrzu (ŚCCS) wszczepili pompy wirowe Heartware najbliższe święta spędzą z bliskimi. W piątek, w 102. dniu po operacji, zostali wypisani do domów. Tam też będą mogli czekać na transplantację.

Operację wszczepienia nowoczesnych amerykańskich urządzeń wspomagania niewydolnego serca specjaliści z Zabrza przeprowadzili w grudniu. Po opuszczeniu szpitala pacjenci zostali skierowani na czterotygodniową rehabilitację do Górnośląskiego Centrum Rehabilitacji w Reptach Śląskich. Właśnie z niej wrócili.

“W 102. dniu po wszczepieniu pompy wirowej, zostali wypisani i pojechali do domu” – powiedział  kardiochirurg z zabrzańskiego ośrodka dr Jerzy Pacholewicz. Pacjenci poddani operacji to mężczyźni w wieku 63 i 52 lat. Jeden jest mieszkańcem woj. śląskiego, drugi pochodzi z okolic Torunia, pozostanie pod opieką Instytutu Kardiologii w Warszawie.

Nie doczekaliby transplantacji

Jak mówią specjaliści, wszczepione im urządzenia są swoistym “pomostem do transplantacji”. Pacjenci ci trafili do ŚCCS z ciężką niewydolnością serca. Zostali zakwalifikowani do przeszczepu, ale z uwagi na małą liczbę dawców narządów nie doczekaliby transplantacji.

“Dzięki tej pompie żyją, mają się dobrze i będą mogli funkcjonować poza szpitalem” – podkreślił dr Pacholewicz.

Kabel z klatki piersiowej

Pompa Heartware ma wielkość baterii R20 jest w pełni wszczepialna do klatki piersiowej, z której wychodzi tylko kabel łączący ją z ważącym ok. 1,4 kilograma urządzeniem zasilającym i sterującym. Pompa ma wydajność od 6-10 litrów krwi na minutę, więc może całkowicie przejąć funkcję komory serca.

Dziedzictwo Religi

Jak przypomniał dr Pacholewicz, program mechanicznego wspomagania krążenia jest w Polsce rozwinięty dzięki prof. Zbigniewowi Relidze. Specjaliści z Fundacji Rozwoju Kardiochirurgii z Zabrzu (FRK) opracowali system POLCAS, składający się z wszczepianych w klatkę piersiową poliuretanowych komór oraz zewnętrznej jednostki napędu pneumatycznego, w postaci ok. metrowej wysokości szafki na kółkach. Taka budowa skutkuje m.in. tym, że osoby wspomagane przez ten system nie mogą opuszczać szpitala.

Nowe pompy wirowe

Aby przyspieszyć dostęp polskich pacjentów i specjalistów do najnowocześniejszych na świecie rozwiązań mechanicznego wspomagania, zapadła decyzja o zakupie czterech pomp wirowych Heartware dla ŚCCS i Instytutu Kardiologii w Warszawie. Środki na te urządzenia (każde z nich kosztuje 350 tys. zł) przekazało Ministerstwo Zdrowia w ramach Programu Wieloletniego Polskie Sztuczne Serce, którego koordynatorem jest FRK.

“Jeżeli Ministerstwo Zdrowia i Narodowy Fundusz Zdrowia w przyszłym roku wyasygnują, czy stworzą procedurę wszczepienia pompy wirowej, wówczas będziemy mogli uratować więcej chorych” – zaznaczył dr Pacholewicz.

Pompę można ładować nawet w samochodzie

Pompa Heartware może wspomagać lewą komorę serca chorego od kilkunastu miesięcy do kilku lat. Ciekawostką jest wykonany z tytanu wirnik pompy, który jest zawieszony w polu magnetycznym bez udziału łożysk mechanicznych.

Zestaw umożliwia pacjentowi zasilanie i ładowanie zewnętrznych baterii pompy z sieci i z gniazdka zapalniczki samochodowej. Dotychczas wszczepiono na całym świecie nieco ponad 200 takich pomp, a najdłużej prowadzone wspomaganie trwa ponad trzy lata.

ag, PAP

Uszczelnienia mechaniczne (tzw. czołowe) także ciekną – przy normalnej pracy znacznie mniej niż sznurowe, ale wyciek jest. Przy cieczach krystalizujących i niebezpiecznych stosuje się uszczelnienia podwójne, przepłukiwane zewnętrznym strumieniem cieczy. Jest to ciekawe rozwiązanie, ale bardzo kosztowne (zarówno z uwagi na konieczność wyposażenia urządzenia w dwa zestawy uszczelniające, jak również przez ciągłe dostarczanie cieczy roboczej).

W rozwiązaniu problemu wycieków (co jest zwłaszcza ważne przy cieczach szkodliwych i niebezpiecznych) może pomóc zastosowanie sprzęgła magnetycznego. Ta konstrukcja jest stuprocentowo szczelna, ale ma ograniczenie – nie można pompować cieczy z ciałami stałymi, a praca na sucho powoduje znacznie większe uszkodzenia niż w przypadku zastosowania uszczelnienia mechanicznego.

Innym rozwiązaniem jest konstrukcja pompy zastosowana przez francuską firmę Mouvex. Element roboczy nie wiruje, ale oscyluje, co umożliwia zamknięcie go w szczelnej gumowej tulei. Ponieważ nie ma ruchu obrotowego, uszczelnienia (zamknięcia) są statyczne, czyli nie następuje wyciek.

Amerykańska firma Blackmer rozszerzyła funkcjonalność tych pomp, zastępując gumową tuleję mieszkiem wykonanym w całości ze stali kwasoodpornej.

Szynoprzewód nie wpływa niekorzystnie na zdrowie ludzi, prace urządzeń elektronicznych oraz konstrukcje stalowe znajdujące się w jego pobliżu. Stosowany jako niezawodne i bezpieczne połączenie silnoprądowe w zakresie średnich napięć.

Charakteryzuje się bardzo niskim poziomem strat opornościowych w przeliczeniu na jednostkę przekroju poprzecznego. Stanowi ekonomicznie uzasadnioną alternatywę dla kabli. Trzy tory prądowe w kształcie rur lub ośmiokątów umieszczone są symetrycznie wewnątrz cylindrycznej obudowy.

W momencie wykańczania domu, warto dobrze przemyśleć sprawy związane z takimi elementami wykończenia wnętrz jakimi są parapety. To elementy wykończenia okien pełniące funkcję dekoracyjną.

Przed wyborem odpowiedniego parapetu zobaczmy, co oferuje rynek. Wiemy, że obecnie dostępne są parapety drewniane. Najbardziej popularne to te wykonane z marmuru syntetycznego.

Parapet drewniany, np. produkowany przez firmę Grabo www.grabo.com.pl wygląda bardzo reprezentacyjnie. Wykonywany jest z drzewa sosnowego albo dębowego. Niezmiernie istotne jest, by materiał klejony był warstwami, gdyż pozwoli to uchronić drewno przed wilgocią i ciepłem.

Parapety plastikowe produkowane są z materiału PCV, również imitują marmur. Ich zaletą jest odporność na wilgoć oraz nie zmieniają barwy pod wpływem światła słonecznego.

Parapety drewniane pokryte są najczęściej bezbarwnym lakierem. Parapety kamienne wykonywane są z marmuru. Ich powierzchnia może być oszlifowana.

I just bought and installed a new motherboard, an Asus P5Q which features the new (as of 2009) ICH10 HDD controller. When trying to install Windows XP, the installation-CD did not recognize any HDD, as I expected. This happened because in the BIOS of the motherboard the ICH10-controller was set to use AHCI, and the installation-CD of Windows didn’t have any driver for it.
I therefore changed in the BIOS the settings of the HDD-controller to use the IDE mode, and not anymore AHCI and after doing that the installation-CD recognized my HDD and I was able to install the OS.
BUT: I still wanted AHCI! On one side because I wanted NCQ to be availabe and on the other side because the other OS I had installed in the same machine (Linux) was having some troubles enabling the DMA-mode for the HDDs when the controller was set to IDE. So, I didn’t want to have to change the BIOS settings to/from IDE/AHCI each time I chose to reboot into another OS.

The first thing I tried in order to make Windows XP use AHCI instead of IDE was to first activate in the BIOS the IDE-mode, boot Windows, download the Intel Matrix Storage (it contains the AHCI-drivers) and try to install it, but all it did was to tell me that my machine didn’t satisfy the basic requirements for that installation ( . Of course! Trying to boot Windows in AHCI-mode would result in the Blue Screen Of Death or in an automatic reboot!

I therefore searched the Internet to see if anybody had some alternative installation methods and the options I found were to 1) create a new Windows-installation-CD containing the drivers or 2) install the drivers manually fiddling around with the registry. I definitely didn’t want to spend 10 hours trying to burn a new installation-CD and I was scared of touching the registry as I’ve always been unlucky with this kind of stuff.

So, I tried to find a new way to install those AHCI-drivers and surprise, I found a very simple procedure that doesn’t involve any editing of the registry nor other dangerous actions. Here is how I did it:
I DO NOT TAKE ANY RESPONSABILITY FOR YOUR ACTIONS WITH THIS GUIDE!!!
TAKE A BACKUP OF YOUR DATA BEFORE STARTING!!!
Steps:

* FIRST OF ALL, check under “Start => Settings => Control Panel => System => System Restore”, that the option Turn off system Restore on all drives is not active, and that the drive where your Windows resides is being monitored. This will allow to undo the changes by pressing F8 when Windows reboots, if anything goes wrong.
* If you are able to start up Windows and don’t have AHCI enabled you probably have in your BIOS the IDE-mode enabled, right? If not, enable it and start up Windows as usual.
* Now start by downloading the drivers from the Intel homepage – they’re called Intel Matrix Storage Manager and can be found here.
* Now that you have the drivers, e.g. in “C:\temp”, create in there a new directory, e.g. “C:\temp\unpacked”.
* Open up a MSDOS-shell and unpack the drivers into the new directory by using the “-A -P” flags, so in my case it would be…
iata82_enu.exe -A -P C:\temp\unpacked
* Where you unpacked the files you should now see that there are files called “IaStor.sys”, “iastor.inf” and “iaAHCI.inf”.
* Now, this probably is not needed and it won’t do anything at all, but as I did it (while I was still experimenting) and everything is now working, you should do it as well – you never know: rightclick on “iaAHCI.inf” and choose “Install”. Do the same with the “iastor.inf”-file. Nothing should happen – the system should act as if nothing has happened.
* Now the real fun starts: go to “Start => Settings => Control Pnel => System => Hardware => Device Manager”, search in the list for “IDE ATA/ATAPI controllers” and in there you should see a couple of entries including your IDE controllers – something like “Intel ICH10 family….serial ATA controller”. It might be that you see two such entries.
* Select one of the “Intel ICH10 family….serial ATA controller”-entries, click with the right-mouse button and select “Update driver”.
* Answer “No, not this time”, then “Install from a list or specific location (Advanced)”, then “Don’t search. I will choose the driver to install.”, then “Have a disk”.
* A new window should appear asking you where the drivers are. Click on “Browse” and select the directory where the “IaStor.sys” & Co. were unpacked.
* You should now see a list (or at least 1 entry) of different AHCI-ICH-controllers including the one you have – if not, deselect the checkbox which makes the system list only the compatible drivers.
* Search for your ICH-controller. Have a look at the manual of your motherboard if you’re not sure which one it is.
* Once you found & highlighted your AHCI-controller (“Intel(R) ICH10R SATA AHCI Controller” in my case), click on “Next”. At this stage Windows a message box will pop up showing a warning about not being able to verify the compatibility of those drivers. Just smile and continue the installation.
* Now the system will install the drivers and it might take a looong time. Have a beer in the meanwhile as in my case I had to wait for about 20 minutes.
* Once the driver has been installed, go back the the device manager, select (if you have it) the second “Intel ICH10 family….serial ATA controller”-entry and do again exactly the same. In my case the installation of the driver finished this time immediately.
* After the drivers have been installed, reboot the machine, go into your BIOS, change the settings for your HDD-controller from “IDE” to “AHCI” and start up Windows again.
* If your Windows XP manages to boot then it means you did everything right – if the installation of the AHCI-drivers wouldn’t have been successful your PC would now hang or reboot continously. If this happens go back to your BIOS, change AHCI back to IDE and boot Windows. If Windows still doesn’t want to wake up, keep the key “F8″ pressed at the very beginning when the OS boots to bring up a menu and choose the “Last good known configuration” to undo the changes described above.
* Not finished yet: once Windows is up you should see in the taskbar that something is being installed – you might get the bubbles saying that some new HDDs have been found. Additionally if you look in the Device Manager at the “IDE ATA/ATAPI controllers” you should see that all you have listed in there is just a “PCI device”. Again, be patient and have one more beer.
* Again after ~10 to ~20 minutes Windows should tell you that it found new hardware, the AHCI-controller. Still wait until Windows asks you if you want to restart the PC.
* Accept to restart it and after the reboot everthing should be ready. Under “IDE ATA/ATAPI controllers” you should now see your AHCI controller ready.

Lekarstwem podobno jest wprowadzenie do rejestru zapisu:

[HKEY_CURRENT_USER\Software\Microsoft\Windows\CurrentVersion\Explorer\Advanced]
"SuperHidden"=dword:00000001
"Hidden"=dword:00000001
"ShowSuperHidden"=dword:00000001

To co wyżej należy wkleić do notepada, plik zapisać jako np. fix.reg i uruchomić. Ciekaw jestem czy to  zadziała… Sprawdzę to po weekendzie.

A tak swoją drogą, to coraz bardziej obawiam się wkładać do mojego kompa obce pendrive.

Do rozdziału energii elektrycznej, jak również łączenia i zabezpieczania obwodów zasilających i odbiorczych wykorzystuje się rozdzielnice. Nazwą tą definiuje się zespół urządzeń elektroenergetycznych wraz z połączeniami elektrycznymi, szynami zbiorczymi, elementami izolacyjnymi, konstrukcją mechaniczną i osłonami. Producenci dostarczają na wyposażenie rozdzielni i stacji transformatorowych prefabrykowane rozdzielnice średniego napięcia różnego typu. Oferowane typy rozdzielnic średniego napięcia różnią się pomiędzy sobą w zależności od parametrów znamionowych, przeznaczenia oraz właściwości technicznych wynikających z wykorzystanych rozwiązań konstrukcyjnych. Daje to inwestorom i projektantom możliwość znalezienia i wybrania odpowiedniego rozwiązania, biorąc pod uwagę określone parametry techniczne i warunki eksploatacyjne, dodatkowo przy uwzględnieniu możliwości finansowych i wymagań inwestora. Prefabrykacja rozdzielnic wymaga zastosowania odpowiednich technologii i rozwiązań konstrukcyjno-technicznych.
Obecnie najbardziej zaawansowane technologicznie są rozdzielnice średniego napięcia w izolacji gazowej z sześciofluorkiem siarki SF6. Praktycznie nie wymagają zabiegów konserwacyjnych, posiadają zwartą budowę i są odporne na wpływ środowiska zewnętrznego. Modułowa struktura elektronicznego systemu nadzoru i zwarta budowa rozdzielnicy powodują, że jest to wymarzone rozwiązanie dla energetyki, budownictwa komercyjnego i przemysłu.
Zakres pól rozdzielnicy stanowią pola rozłącznikowe, wyłącznikowe i pomiarowe. Kable do rozdzielnicy podłączane są przez typowe adaptery łączone na wcisk z izolatorem przepustowym. Poszczególne moduły takiej rozdzielnicy mogą składać się z pewnej ilości pól, ich liczba jest zależna od producenta. Moduły połączone są za pomocą izolowanego łączenia szynowego typu wtykowego. Taki sposób umożliwia konfigurację dowolnej rozdzielnicy, pozwala na łatwą rozbudowę rozdzielnicy i nie są konieczne prace z gazem SF6.
Kolejnym, tańszym rozwiązaniem są rozdzielnice SN w obudowie metalowej w izolacji powietrznej. Rozdzielnice te cechuje uniwersalność, co umożliwia stosowanie ich zarówno w tańszych systemach rozdzielczych rozłącznikowych, oraz w systemach wymagających zastosowania wyłączników. Pola rozdzielnicy składają się z przedziałów niskiego i wysokiego napięcia rozdzielonych od siebie odpowiednimi przegrodami. Sąsiadujące ze sobą pola rozdzielnicy są oddzielane od siebie stalowymi przegrodami, z wyjątkiem przedziału szyn zbiorczych, gdzie mogą zostać zainstalowane ogniotrwałe przegrody izolacyjne.

Proces produkcji czekolady jest dość skomplikowany.  Muszą być stosowane duże ilości maszyn, pompy, węże przemysłowe, urządzenia grzewcze i agregaty. Dlatego niewielu producentów może  sobie pozwolić na produkcję czekolady na dużą skalę, począwszy do wyjściowego surowca, jakim jest ziarno kakaowe. Zanim tabliczka czekolady trafi do obrotu handlowego  wymagane jest odpowiednie przygotowanie surowca, którym jest  ziarno kakaowe. Musi ono przejść przez długi kilkunasto – a nawet kilkudziesięciofazowy, skomplikowany proces technologiczny. Po laboratoryjnym zbadaniu jakości ziarna kakaowego przeznaczonego do produkcji, należy je najpierw zważyć a następnie przekazać do oczyszczenia i posortowania.

W razie konieczności, uszlachetnia się poprzez płukanie, moczenie w kąpieli alkalicznej, codzienne podsuszanie i suszenie. Jeżeli brak jest urządzeń uszlachetniających lub ziarno kakaowe jest wymaganej jakości, to po posortowaniu poddaje się je prażeniu i chłodzeniu. Tak przygotowane ziarno przekazuje się na łuszczarki, a z nich na młyny rozcierające. Z młynów płynną miazgę kakaową pompuje się częściowo do mieszarek uniwersalnych, a częściowo na prasy hydrolityczne w celu wytłoczeniu tłuszczu kakaowego. Na tym etapie muszą być zastosowane niezawodne zębate pompy do czekolady. Oddzielnie przygotowuje się cukier – puder, w zagniatarkach miesza się w oddzielnej proporcji podstawowych składniki czekolady, a mianowicie miazgę kakaową, cukier – puder i tłuszcz kakaowy. Po dokładnym wymieszaniu otrzymuje się masę czekoladową, którą poddaje się jednokrotnemu lub wielokrotnemu zmieleniu.   Zmielona masa czekoladowa przekazywana jest  do powolnego kszowania.  Póżniej  po dodaniu waniliny i lecytyny masa czekoladowa musi być wytemperowana, przelana do przygotowanych form i uklepana. Pozostaje tylko schłodzenie, wybicie z form, poddanie badaniu jakościowemu. Ostatni etap to zawinięcie  tabliczek w odpowiednie opakowania, zapakować w kartony, okleić etykietą i przekazać do magazynu gotowych wyrobów. Jak  widać, ten długi i skomplikowany proces produkcji czekolady można podzielić na trzy główne etapy:

• otrzymywanie miazgi kakaowej,
• otrzymywanie mas czekoladowych,
• formowanie wyrobów czekoladowych